Oplossingen waren er ook op social media. Afschaffen, die beoordelingsgesprekken. Gewoon bijsturen on the job. Wel echt luisteren. Weg van het kantoor een gewoon gesprek voeren.

Als assessmentpsycholoog stimuleer ik sommige deelnemers ook om gevoelsreflecties te geven. Maar om deze op een reusachtig bioscoopscherm als ‘kunstje’ vertoond te zien, gaf me geen goed gevoel. Het voelde nep. Ook het directieve gedrag, aangeleerd in een leiderschapstraining, voelde nep. Misschien vergeten we soms hoeveel we communiceren zonder woorden: met een blik, een wenkbrauw, de toon.

Daarom geef ik deelnemers aan een assessment vaak het volgende advies: zeg gewoon wat je werkelijk vindt van de situatie en benoem de feiten. Laat daarna een stilte vallen. Probeer zo min mogelijk te draaien, te verpakken en te helpen. Al die gedragingen verzwakken je boodschap en maken dat de medewerker achterover gaat leunen.

Maar dán wordt het spannend. Kom je als manager weg met een (eerlijke en directe) impopulaire boodschap? Er staat nogal wat op het spel: de medewerker kan gekrenkt zijn, zich ziekmelden, jouw leiderschapskwaliteiten ter discussie stellen of je zelfs betichten van grensoverschrijdend gedrag.

Die zorgen zijn begrijpelijk. Toch is oprechtheid te verkiezen boven een rol van wolf in schaapskleren. Of van schaap in wolfskleren. Dat neppe, dat omfloerste, dat gemaakte, dat doet iets met je. Het gaat onder je huid zitten woekeren en verzwakt je eigenwaarde en zelfrespect.

Mijn advies aan de vrouw die moeite had met de laatkomer: zeg gewoon hoe het werkelijk is.

“Ik baal ervan dat je te laat komt, maar ik baal nóg meer van mezelf dat ik je er niet op durf aan te spreken.”

Laat je zien als mens. Wellicht toont de ander dan ook zijn ware gezicht. En hebben we een echt gesprek.

 

Meer over onze diensten:

Met onze empowerment trajecten helpen we managers en professionals om stevig in hun schoenen te staan vanuit authenticiteit. Lees er hier meer over.  

Gerelateerde artikelen